top of page

Blog #16 - Training eerste dag (TPV 3 van 6)

Daar komt de kar met lunch maaltijden aan. “Lust u een worstenbroodje?” vraagt de medewerker aan mij. Normaal gesproken zou ik daar geen seconden over twijfelen. Helaas mag ik deze lunch nu niet aannemen, want de periode met TPV voeding is dan nu echt aangebroken. Sinds gister avond ben ik gestopt met eten. Eigenlijk mocht ik al geen avondeten meer. Ik was heel eventjes een rondje wandelen toen ik terug kwam op de kamen stond daar ineens een warme maaltijd op mij te wachten. De keuken was even vergeten dat ik niks mocht hebben. Dit heb ik uiteraard nog even stiekem zitten oppeuzelen! Niet doorvertellen he! Maar het voelde echt even als mijn laatste avondmaal. Wat een heerlijke smaken!



Inmiddels zijn we een dag verder zonder eten en het begint nu een beetje te landen. Ik mag niet meer eten. Helemaal niks meer! Dit valt mentaal wel eventjes zwaar. Na dag 1 al? Tja.. iemand die ontzettend van lekker eten houd wordt hier wel een beetje verdrietig van. Ik kan echt wel een dagje zonder eten hoor, maar gewoon het besef dat ik dit moet volhouden voor minimaal 2 maanden… Hoe dan? Gelukkig kan ik deze week aardig wat afleiding zoeken. Ik ben hier in het ziekenhuis met een reden. Ik wordt opgeleid in het bereiden en verzorgen van de TPV voeding. Vandaag is de eerste dag dat ik zelf de voeding klaar mocht maken en dat ging best wel goed. Voor mij gevoel zijn het nog enorm veel stappen die ik met aandacht moet volgen. Het duurde ook wel een uur voordat ik helemaal klaar was. Ik hoop dan ook echt dat dit routine gaat worden en dat ik de TPV sneller kan bereiden dan vandaag. Ik zit nu al te denken van wanneer moet ik dit allemaal gaan doen op de dag? Ik heb een gezin en werk wat veel tijd en aandacht vraagt. Maar goed.. niet te veel vooruit gaan denken.


Het voelt een beetje als moleculair koken. Ik weet niet of je dat wel eens gedaan hebt? Je bent bezig met spuitjes, slangetjes en noem maar op. En toch is het voeding wat je aan het bereiden bent. Wat mij in het begin vooral opvalt is dat de handelingen die je moet doen niet moeilijk zijn. Het is meer de hoeveelheid achter elkaar wat het voor nu lastig maakt. Ook de focus op het continu desinfecteren van alles vergt veel tijd. Elke slangetjes of uitgang moet schoongemaakt worden met alcohol. En natuurlijk ook het werkblad en je eigen handen. Hier moet ik nog echt wel even aan wennen. Je zult net zien dat je tijdens de handeling jeuk krijgt aan je neus of oor. Eventjes krabben kan wel toch? Ja hoor dat kan.. maar besef wel dat je daarna dus weer je handen moet desinfecteren met alcohol! Niet handig dus.. Maar goed.. De eerste TPV voeding die ik zelf gemaakt heb loopt alweer door mijn infuus!


Tijdens dat ik deze blog aan het typen ben kijk ik naar mijn buurman die aan de overkant ligt. Hij is op zijn dooie gemakje zijn eigen TPV voeding aan het klaarmaken. Gewoon.. op zijn nachtkastje alsof het niets is. Even nog dit erin spuiten. Even nog dat aansluiten. Binnen 10 minuten is hij klaar en aangesloten. Gaat dit dan uiteindelijk de routine worden? Pff… Dan heb ik nog een hoop te leren!



コメント


20210904 Coloplast - Day _ the Beach-6751_edited.jpg

Het gezicht achter Crohnie Blog

Mijn naam is Ricardo (1991). Getrouwd met een prachtige vrouw en vader van 2 lieve jongens. Sinds 2003 is bij mij de ziekte van Crohn ontdekt. Ik was toen nog maar een brugpieper. Ik weet eigenlijk niet beter dan dat ik chronisch ziek ben. In 2019 is mijn gehele dikke darm verwijderd en ga ik door het leven met een (ileo)stoma. Iets wat mijn leven op zijn kop zette, maar ook positief veranderd heeft. Ik vertel hier meer over in mijn blogs en vlogs.

bottom of page